Alexander de Grote en zijn opvolgers – Hellenistische tijden in Anatolië

Alexander de Grote en zijn opvolgers – Hellenistische tijden in Anatolië

De Macedonische koning kwam binnen naar Anatolië 334 r. p.n.e. en in een paar jaar tijd veroverde hij heel West-Azië, helemaal tot aan India reikend. De staten en steden van Klein-Azië gaven zich zonder veel weerstand aan hem over, hoe dan ook, er waren geen redenen, om mezelf te verdedigen, want afgezien van het doorgaans kleine eerbetoon droegen ze geen kosten in verband met Alexanders heerschappij in Anatolië. Deze uitstekende commandant droomde van een enorm rijk, die de Griekse en oosterse cultuur zou verbinden (specifiek Perzisch), en de grenzen van de nieuwe staat zouden de hele toen bekende wereld omvatten. Na de onverwachte dood van Alexander, St. 323 r. p.n.e. laaide op onder zijn leiders (genaamd diadocha-mi) oorlogen voor de verdeling van de monarchie. Vanaf dat moment begint de periode die in de geschiedenis bekend staat als het hellenisme, gekenmerkt door een grote invloed van de cultuur en wetenschap van het Oosten op het grondgebied van het Alexandrijnse rijk (en omgekeerd, wat de hellenisering van het oosten wordt genoemd), en daarmee de opkomst van een volledig nieuwe gemeenschap van echte kosmopolieten.

De oorlogen tussen de diadochi hebben uiteindelijk twee grote staten in de regio voortgebracht; een (in het oosten) Selcucus regeerde, en anderen (in het westen) een andere leider van Alexander regeerde – Lysimachus. Bovendien werden in Klein-Azië verschillende onafhankelijke koninkrijken opgericht, waaronder Pergamon de leiding nam, die zich uitstrekt van de westkust tot het huidige Ankara, en Pont, bezetten het noordoostelijke deel van de Anatolische Hooglanden. Na verloop van tijd werd Pergamon een belangrijk cultureel en politiek centrum. Hij beleefde de periode van de grootste glorie tijdens het bewind van Eumenes II (197- 159 r. p.n.e.). Het was ook toen dat het Romeinse rijk voor het eerst de betrekkingen in Klein-Azië verbrak. Nou, toen de opvolgers van Lysimachus en Seleucus vochten voor de regering van Anatolië, Rome koos de kant van Pergamon (toen verslaafd aan de Seleuciden), die aldus als overwinnaar uit dit geschil kwamen. De laatste koning van Pergamon was Attalus III, we kennen een bondgenoot van de Romeinse staat. W. 133 r. p.n.e. hij schonk het koninkrijk van Pergamon aan Rome in zijn testament, en zo verwierf hij een van zijn eerste en belangrijkste voet aan de grond in Klein-Azië.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *